ข้อคิดนอกกรอบ

ผู้ใหญ่มีหู เด็กมีเสียง

เคยได้ยินหรือรับรู้อะไรกันมาบ้างไหมครับว่า
"ผู้ใหญ่มีเสียง เด็กมีหู"
เราทำความเข้าใจกับการรับรู้แบบนี้อย่างไร 

ในทุกวันนี้เราผู้ใหญ่กันเองมักทำตัวเป็นเด็กกันเสียส่วนใหญ่เพราะ "ผู็ใหญ่มีเสียง เด็กมีหู"เรากลับหลงกับดักเพียงแค่คำว่าอาบน้ำร้อนมาก่อน เราผู้ใหญ่กันเองไม่เคยเรียนรู้ที่จะฟังเด็กๆอย่างลึกซึ้ง แต่มักจะตั้งป้อมปราการเสียมากกว่า มีผู้ใหญ่หลายท่านถาม ครูอ๊อฟว่าเราควรจะสั่งสอนลูกตอนไหน ....
ผมมักจะบอกกลับไปว่าทุกวันนี้คุณยังไม่ได้สั่งสอนลูกอีกเหรอ ฟังดูแล้วเหมือผมกวนบาทาใช่ไหม มันหาเป็นเช่นนั้นไม่ เพราะที่เราเห็นกันอยู่ทุกวันคือการพยายามยัดเยียดความคิดแบบผู้ใหญ่ใส่ในตัวเด็กๆโดยที่ไม่เคยเรียนรู้อย่างแท้จริง  ว่าเด็กเหล่านั้นหรือลูกๆของเราน่ะต้องการอะไร
ช่วงเวลาที่สอนลูกที่ดีที่สุดก็คือช่วงที่  เขาเหล่านั้นเขามาถามเรานั่นแหล่ะ เป็นช่วงที่ดีที่สุด เพราะเป็นช่วงเวลาที่เด็กๆเปิดรับความคิดเห็นของเรา เขาพร้อมเปิดใจที่จะบอกเล่าเรื่องราวและเปิดใจรับฟังคำแนะนำจากเรา มันเป็นวินาทีเปลี่ยนชีวิตเลยนะครับ แต่ในขณะเดียวกันบางคร้้งเด็กก็อาจจะยังไม่ต้องการคำตอบจากเราในทันทีเด็กต้องการเพียงแค่คนที่จะนั่งรับฟังสิ่งที่เขาพูดอย่างเข้าใจและตั้งใจ และไม่ตัดสินในความคิดของเขา เราต้องเป็นแก้วน้ำที่ว่างเปล่าที่คอยรองรับความคิดและความรู้สึกต่างๆของลูก...อย่างเข้าใจ...ไม่เช่นนั้นแล้วพ่อแม่อย่างเราๆนี่แหล่ะที่เป็นฝ่ายผลักลูกลูกเข้าสู่ด้านมืดเสียเองจนสูญเสียการทรงตัวไปเลยเพียงแค่ไม่รู็หลักในการฟังลูกให้เป็น...ครูอ๊อฟ